papierowa rocznica

Dziś mamy pierwszą rocznicę naszego ślubu. I spędzamy ją osobno. Snif... Mam nadzieję, że to nasza jedyna taka długa rozłąka. Małe podsumowanie: ten rok był naprawde niesamowity, szczególnie, jeśli chodzi o tą stronę psychiczno-emocjonalną. Jego niezachwiana wiara we mnie, i pewność, że zawsze jest po mojej stronie i mnie akceptuje, taka jaką jestem, daje mi niesamowitą moc. Jego spokój uspokaja mnie. Jego przekonanie, że wszystko będzie dobrze, mnie uspokaja.

A z drugiej strony przeglądam sie w naszym związku jak w lustrze. Przy nim nie mam żadnych zachamowań w wyrażaniu swoich emocji, dzięki czemu sobie niektóre z nich po raz pierwszy uświadamiam. Przy nim nie boję się sięgnąć głębiej we mnie, poszukać przyczyn, spojrzeć strachowi w oczy, pogrzebać w dzieciństwie, rozdrapać rany. Nie boję się, bo wiem, że on to rozumie, że jak wrócę, to on mi pomoże poskładać wszystko na nowo w jedną całość. I nic nie musi mówić, wystarczy, że jest. Wystarczy, że ja wiem, że on jest.

Tak więc kochanie życzę Ci, żebyśmy przez wiele lat jeszcze wspólnie mogli brać życie za rogi. Nie przestań nigdy we mnie wierzyć, bo wtedy przestanę istnieć. Dziękuję Ci, że to mnie wybrałeś.

Wszystkiego najlepszego z okazji naszej Pierwszej Rocznicy Ślubu!
Choć to dopiero papierowa...